ใครที่มาอเมริกาครั้งแรกๆ จะรู้สึกได้ทันทีว่า อเมริกาช่างเป็นประเทศที่มีระเบียบ เรียบร้อย สะอาดสะอ้าน (ถ้าเทียบกับหลายประเทศที่กำลังพัฒนา แต่ก็อาจแพ้หลายประเทศที่พัฒนาแล้ว เช่น สวิสต์ฯ หรือญี่ปุ่น)

พออยู่ไปสักพัก ก็จะเข้าใจว่า ความเรียบร้อย งามตานั้นมีที่มาและมีราคาค่ะ

ค่าส่วนกลางดูแลหมู่บ้าน (Homeowner’s Association fee) ค่าเก็บขยะแต่ละบ้านจากรัฐบาล (trash bill ซึ่งหลายแห่งรวมกับค่าน้ำ) ค่าภาษีโรงเรือน (property tax) นั้น เทียบกับค่าครองชีพแล้วไม่ใช่น้อยๆ เลยค่ะ ยิ่งถ้าคิดเป็นเงินไทยยิ่งแทบลมจับ

จะทิ้งขยะก็ใช่ว่าจะเหวี่ยงๆ โยนๆ หรือนำมาวางไว้หน้าบ้านเมื่อไรก็ได้ซะทีไหนค่ะ แต่ละเขตพื้นที่ รัฐจะกำหนดวันมาเก็บขยะเปียก กับขยะแห้งหรือขยะรีไซเคิล สัปดาห์ละวัน เช่น จันทร์ขยะเปียก พุธขยะแห้ง เจ้าของบ้านก็ต้องเก็บขยะของตนใส่ไว้ในถังที่รัฐจัดไว้ให้แต่ละบ้าน ถังสีตามแต่รัฐกำหนด เช่น สีเขียวขยะเปียก สีน้ำเงินขยะรีไซเคิล และต้องเป็นถังของรัฐเท่านั้นนะคะ

พอถึงวันที่กำหนด ก็ต้องลากถังมาวางไว้ริมถนน ตรงฟุตบาทหน้าบ้าน ตั้งแต่ดึก ก่อนวันมาเก็บ หรือไม่ก็ต้องเช้าตรู่ของวันนั้นๆ แต่ละบ้านลากมาตั้งไว้ วางเรียงกันไปยาวเป็นแนว ดูคล้ายๆ ทหารยืนเข้าแถว แล้วก็จะมีรถเก็บขยะ มีแขนกล ยกถังเทใส่รถ ได้ยินเสียงกึ๊งๆ ตึ๋งๆ ก็รู้ได้ว่ารถเก็บขยะมา

ตอนมาอยู่ใหม่ๆ ตื่นเต้นมาก ต้องออกไปดูรถแขนกล ไปโบกมือทักทายคนขับ อิจฉาว่ามีอาชีพที่เท่จัง อยู่ไปสักพัก รู้สึกทำไมถึงวันต้องลากถังขยะเร็วจัง บางสัปดาห์ลืมลาก ก็ต้องทนดมกลิ่นเหม็นๆ (แม้จะวางถังนอกบ้าน) ไปอีกหลายวัน

บางอย่างที่ดีก็มีเบื้องหลัง หลายอย่างที่งามก็มีต้นทุน ความเป็นระเบียบของบ้านเมือง ก็มีปัจจัยกำหนดหลายอย่างค่ะ