ด้วยความที่อเมริกาแบ่งการปกครองเป็นแต่ละรัฐ (ถึงตั้งชื่อประเทศ “สหรัฐอเมริกา” United States of America) กฎหมายจึงแล้วแต่ๆ ละท้องถิ่น รวมไปถึงกฎเกณฑ์การเป็นหมอนวดด้วยค่ะ (แบบนวดอาชีพ ไม่ใช่นวดแถมนาบน่ะคะ) เข้มงวดมากน้อยแตกต่างกันไปในแต่ละรัฐค่ะ

ขั้นตอนคร่าวๆ สำหรับผู้สนใจจะประกอบอาชีพนวด Massage Therapist ที่อเมริกานั้น

• ควรถามตัวเองให้แน่ใจว่า รักหรือชอบจะเดินทางสายนี้แน่ไหม ต้องไปจับเนื้อต้องตัวใครก็ไม่รู้ นวดก้นนวดตีนชาวบ้าน ไม่ควรคิดแค่ว่าทำเพราะเงินเท่านั้น ไม่งั้นทำไปสักพักจะไม่ชอบ เบื่อหน่าย…เสียดายค่าเล่าเรียน หรือไม่คุ้มกับเวลาที่ต้องเสียไป ดังนั้นจึงควรถามไถ่ให้รู้จักธรรมชาติของงาน ลองฝึกงาน หรือลองทำตัวเป็นลูกค้าไปนวด เพื่อรู้จักงานนี้อย่างแท้จริง

• ลองคาดว่าจะมาอยู่ที่รัฐไหน หาข้อมูลการประกอบอาชีพนวดของรัฐนั้นๆ ว่ามีความยากง่ายแค่ไหน ไล่ตั้งแต่บางรัฐต้องเรียน 500 บางรัฐถึง 1,000 ชั่วโมง หลายรัฐต้องสอบผ่านข้อสอบมาตราฐาน ดังนั้นจึงควรหาข้อมูลกฎเกณฑ์รัฐนั้นให้ดี เพื่อจะได้ตัดสินใจได้ว่า ควรย้ายรัฐจะดีกว่า หรือควรสู้ไม่ถอยต่อไปดี http://www.amtamassage.org/government/state_laws.html

• หาโรงเรียนที่ได้รับการรับรอง Accredited ซึ่งระดับการรับรองก็มีหลายระดับ อาจแค่ของท้องถิ่น รู้จักยอมรับกันได้ หรือระดับของรัฐนั้นๆ หรือถ้าจะให้ดีควรได้จากกระทรวงศึกษาของอเมริกา (USDE) วิชาที่ต้องเรียนก็เช่น ร่างกายคน เนื้อเยื่อกับอวัยวะ กล้ามเนื้อ การเคลื่อนไหว  ธุรกิจ และจริยธรรม เป็นต้น โรงเรียนบางแห่งก็ช่วยหางานให้ทำหลังเรียนจบด้วยนะคะ

• สอบเอาใบประกาศ Certified หรือใบอนุญาตประกอบอาชีพ License โดยสอบข้อสอบของ National Certification Examination for Therapeutic Massage and Bodywork (NCETMB) ให้ผ่านค่ะ ตัว “แป”เองไม่เคยสอบ แต่เดาว่าไม่ง่ายแน่ๆ แต่หากสอบผ่าน โอกาสหางานก็เพิ่มขึ้น สปาหรือร้านนวดดังๆ ก็มักรับแต่ผู้ที่ผ่านข้อสอบมาตราฐานนี้เท่านั้น อีกทั้งอย่างน้อย 33 รัฐก็ระบุว่า ต้องสอบข้อสอบนี้ผ่าน จึงสามารถประกอบอาชีพนวดได้

งานนวดก็เหมือนวิชาชีพอื่นๆ ที่ต้องลงทุนทั้งในด้านเวลาศึกษา เงินค่าเรียน และความอุตสาหะอ่านตำรา ไปฝึกงาน ไหนจะต้องต่อใบรับรองวิชาชีพทุก 4 ปี โดยต้องทำงานนวดไม่น้อยกว่า 200 ชั่วโมงและเรียนเพิ่มเติมจนครบที่กำหนดด้วย (ไม่ใช่ได้ใบรับรองไปตลอดชีวิตค่ะ) ดังนั้นจึงต้องคิดให้ดีๆ ว่าจะเดินทางสายนี้แน่หรือไม่

แต่งานนวดก็มีข้อดีมากมาย ได้ช่วยคนให้ผ่อนคลาย หายเจ็บปวด หายเมื่อย และยังได้ค่าตอบแทนที่ไม่เลวเลย แถมความต้องการและจำนวนลูกค้าก็มีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อนาคตในอาชีพนี้จึงค่อนข้างสดใส

ปล. นอกจากงานวดให้คน ไม่ว่าจะหญิง ชาย เด็ก แล้ว งานนวดให้สัตว์เลี้ยง เช่น หมา แมว ม้า ก็กำลังได้รับความนิยมมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยนะคะ

จริงๆ คำว่าคนแมกซิกัน (Mexican) ความหมายที่ถูกต้องคือคนที่มาจากประเทศแมกซิโก (Mexico) เท่านั้น แต่คนที่อเมริกาี่นิยมใช้คำว่า แมกซิกัน ในความหมายรวมๆ กันไปถึงคนที่มาจากทวีปอเมริกาใต้ (เรียกให้เป็นทางการอย่างถูกต้อง คือ ชาว Hispanic) ไม่ว่าจะเป็น ชาวกัวเตมาลา ชาวชิลี ชาวอาร์เจนติน่า เป็นต้น ซึ่งพูดภาษาสเปนนิช (Spanish) เหมือนกัน เพราะเคยโดนสเปนปกครองอยู่หลายศตวรรษ (แต่คนบราซิลพูดโปตุกีส เพราะเคยโดนโปตุเกสปกครองคะ)

คนแมกซิกัน (ตามความหมายของคนที่นี่) จำนวนมาก ทำงานที่ประเทศอเมริกา ในงานที่คนเจ้าของประเทศไม่อยากทำ โดยเฉพาะคนที่ลักลอบเข้ามา ไม่มีบัตรถูกต้องนั้น ไม่เลือกงานและไม่เรื่องมาก เช่นทำงานล้างจานในร้านอาหาร งานเก็บขยะ หั่นเนื้อขายปลา ทำสวน ก่อสร้างบ้าน เป็นต้น ไม่มีเขาก็ไม่มีคนทำงาน หรือไม่งั้นค่าต้นทุนสินค้า และบริการก็จะสูงมากจนของแพงคนซื้อไม่ไหว

แต่ภาพลักษณ์ของพวกเขา มักจะออกมาในทางลบ เป็นแก็งค์มาเฟีย ขายยาเสพติด เป็นแรงงานต่างด้าวมาแย่งงาน เป็นพวกลูกมากยากจน เกาะเงินรัฐบาลกิน การศึกษาน้อย ไม่ตั้งใจเล่าเรียน (ที่กล่าวมาก็มีส่วนถูกอยู่) บวกกับหน้าตาเข้ม ผู้ชายชอบไว้หนวด ผู้หญิงชอบแต่งตัวเซ็กซี่ และปาร์ตี้กันประจำทุกค่ำคืน แบบใครมีเพื่อนบ้านเป็น “แม็ก” เตรียมตัวไม่ต้องนอนตอนกลางคืน และตอนกลางวันเตรียมย้ายไปหาบ้านใหม่ได้เลย

ในอีกส่วนหนึ่งนั้น พวกชาวอเมริกาใต้ มีความรักในพวกพ้องสูง ช่วยเหลือกัน ให้เงิน ให้ที่พัก ขับรถรับส่ง ดูแลครอบครัว รักเด็กๆ อีกทั้งอดทน ทำงานหนัก มองโลกในแง่ดี และหาความสุข สนุกให้กับชีวิต …หากได้ทำงานด้วยกันกับพวกเขาจะได้เรียนรู้อะไรดีๆ หลายอย่างเชียวค่ะ

เศรษฐกิจอเมริกาที่กำลังย่ำแย่อย่างขณะนี้ ทำให้ชาวอเมริกันหลายคนรู้สึกว่าพวกแมกซิกันมาเบียดเบียน ไม่อยากต้อนรับ ไล่จับพวกเขาส่งกลับประเทศ ลงโทษหนักสำหรับผู้ลักลอบเข้ามา แต่หากมองแบบเปิดใจ พวกชาวใต้นี่แหละ ที่นอกจากจะเป็นฟันเฟืองขับเคลื่อนธุรกิจของประเทศอเมริกาแล้วนั้น ยังเป็นผู้บริโภคที่ใช้จ่ายเงินหมุนเศรษฐกิจที่นี่ให้ครบวงจร

วันหนึ่งขาดพวกเขาไป อเมริกาจะรู้สึก สะอึกและสะดุด แน่นอนค่ะ

เป็นลูกจ้างก็ทำงานสองกะ (‘สองจ๊อบ’ อย่างคนไทยที่นี่เรียกกัน) วันละหลายชั่วโมงได้ รายได้ต่อชั่วโมงค่อนข้างสูง เป็นรองก็อาจจะแค่ญี่ปุ่น เยอรมันนีกับสวิตเซอร์แลนด์ และถึงแม้เศรษฐกิจจะแย่แค่ไหน อัตราการว่างงานก็ไม่สูงเหมือนประเทศอื่นๆ

จะเป็นเจ้าของธุรกิจเองก็มีแหล่งเงินกู้มากมาย รัฐมีหน่วยงานให้คำปรึกษาและองค์กรสนับสนุนโอกาส ทางธุรกิจ กฏหมายภาษีก็เอื้อประโยชน์ให้กับนายจ้าง หักค่าใช้จ่ายต่างๆ ได้หรือนำเงินไปลงทุนต่อก็ได้อีก

แต่ก็ต้องไม่ลืมว่า ค่าครองชีพ ค่าใช้จ่ายทุกอย่างที่นี่ไม่ถูกเลย กินอาหารมื้อหนึ่งอย่างถูกก็ 200 บาท ($5-6) เข้าไปแล้ว ไหนจะค่าประกันอื่นๆ เช่น รถ บ้าน สุขภาพ รวมเข้าไปอีก รายรับที่ได้หักรายจ่ายแล้วอาจเหลือ นิดเดียว ชนชั้นกลางและล่างที่นี่จึงยังต้อง ‘สู้ต่อไป’ (ยิ่งกว่า เกียร์บัน หุ่นยนต์การ์ตูนญี่ปุ่น)

เศรษฐีไทยท่านหนึ่งบอกไว้ว่า จะมาแบบ ‘ใจสู้อย่างเดียว’ มันไม่ได้แล้ว เพราะชาติอื่นมีแต่หัวกะทิมา (และมีแรงงานจากประเทศแถบอเมริกาใต้ เช่น แม็กซิโก ทะลักมาดึงค่าแรงด้วย) ถ้าจะมาต้องมาแบบ ‘มีแนวทาง’ พร้อม ‘ใจสู้’ ประกอบกันไป

คิดมาให้ดีก่อนนะคะว่าจะมาทำอะไร อยู่แบบไหน คำนวนค่าใช้จ่ายอย่างละเอียดหรือยัง รู้กฏหมายแรงงานกับคนเข้าเมืองมากแค่ไหน

ขอเอาใจช่วยนักผจญภัยและผู้แสวงหาโอกาสทุกท่านค่ะ

American is a dream land for all immigrants. Money is easy to find if you don’t mind working hard. However, that might soon become a myth.

Nowadays, more and more intelligent people around the world are coming to the US for well-paid jobs.

And millions of people from South America continent are migrating here for labor jobs. Pulling or at least freezing the minimum hourly pay. Also, the cost of living is increasing as fast as you can’t imagine.

So if you are planning to come to find gold here. Be sure that you know what you are doing and will do; how much you will get (after expenses); and how America welcome you – immigration and labor laws, etc.

Good luck to all gold-diggers and adventurers.