อเมริกาเป็นดินแดนแห่งความฝัน เพราะโอกาสในการหาเงินมีมากมาย ไม่ว่าจะเป็นลูกจ้างหรือนายตัวเอง
เป็นลูกจ้างก็ทำงานสองกะ (‘สองจ๊อบ’ อย่างคนไทยที่นี่เรียกกัน) วันละหลายชั่วโมงได้ รายได้ต่อชั่วโมงค่อนข้างสูง เป็นรองก็อาจจะแค่ญี่ปุ่น เยอรมันนีกับสวิตเซอร์แลนด์ และถึงแม้เศรษฐกิจจะแย่แค่ไหน อัตราการว่างงานก็ไม่สูงเหมือนประเทศอื่นๆ
จะเป็นเจ้าของธุรกิจเองก็มีแหล่งเงินกู้มากมาย รัฐมีหน่วยงานให้คำปรึกษาและองค์กรสนับสนุนโอกาส ทางธุรกิจ กฏหมายภาษีก็เอื้อประโยชน์ให้กับนายจ้าง หักค่าใช้จ่ายต่างๆ ได้หรือนำเงินไปลงทุนต่อก็ได้อีก
แต่ก็ต้องไม่ลืมว่า ค่าครองชีพ ค่าใช้จ่ายทุกอย่างที่นี่ไม่ถูกเลย กินอาหารมื้อหนึ่งอย่างถูกก็ 200 บาท ($5-6) เข้าไปแล้ว ไหนจะค่าประกันอื่นๆ เช่น รถ บ้าน สุขภาพ รวมเข้าไปอีก รายรับที่ได้หักรายจ่ายแล้วอาจเหลือ นิดเดียว ชนชั้นกลางและล่างที่นี่จึงยังต้อง ‘สู้ต่อไป’ (ยิ่งกว่า เกียร์บัน หุ่นยนต์การ์ตูนญี่ปุ่น)
เศรษฐีไทยท่านหนึ่งบอกไว้ว่า จะมาแบบ ‘ใจสู้อย่างเดียว’ มันไม่ได้แล้ว เพราะชาติอื่นมีแต่หัวกะทิมา (และมีแรงงานจากประเทศแถบอเมริกาใต้ เช่น แม็กซิโก ทะลักมาดึงค่าแรงด้วย) ถ้าจะมาต้องมาแบบ ‘มีแนวทาง’ พร้อม ‘ใจสู้’ ประกอบกันไป
คิดมาให้ดีก่อนนะคะว่าจะมาทำอะไร อยู่แบบไหน คำนวนค่าใช้จ่ายอย่างละเอียดหรือยัง รู้กฏหมายแรงงานกับคนเข้าเมืองมากแค่ไหน
ขอเอาใจช่วยนักผจญภัยและผู้แสวงหาโอกาสทุกท่านค่ะ
Continue reading...
