เขียนเรื่อง เศรษฐกิจอเมริกา ไปหลายตอน อดรู้สึกเศร้าๆ ซึมๆ ไม่ได้ ยิ่งได้เห็นผู้นำหลายคน – อย่างคุณโอบามา ที่เพิ่งแวะมาแถวบ้าน เพราะรัฐที่ “แป” อยู่นั้น มีบ้านโดนยึด (foreclosure) มากที่สุด กับคุณอาโนลด์ ผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนีย รัฐที่งบประมาณขาดดุลย์ (state deficit) อย่างหนัก – หน้าดำคร่ำเครียด ยิ่งรู้สึกว่าปัญหาเศรษฐกิจ (Economic crisis) ขณะนี้มันคงหนักกว่าที่เราๆ ท่านๆ คิดไว้

แต่อยู่ๆ ก็นึกถึงเศรษฐีท่านหนึ่งที่ “แป” ไปสัมภาษณ์ทำหนังสือ รวยล้านเหรียญ ค่ะ

เขาเล่าให้ฟังว่า เคยเดินเรือไปกลางมหาสมุทรและปะทะเ้ข้ากับพายุยักษ์ (ใหญ่กว่าคาธีน่า Katrina ที่ถล่มนิว ออร์ลีน New Orleans) ฟ้ามืดดำทมึน ไม่เห็นตะวันเป็นเดือน ลมกรรโชกหนักตลอดเวลา ซัดพัดพาจากซีกโลกไปอีกซีกอย่างรวดเร็ว บังคับเรือแทบไม่ได้ ได้แต่ปล่อยให้ลอยเข้าศูนย์กลางพายุ (the eye of the storm)

มีวันหนึ่งคลื่นสูงมาก จากที่เคยต้องก้มคางติดคอเพื่อดูเกลียวคลื่นเวลาเดินเรือ วินาทีนั้นต้องแหงนคอตั้งบ่า เปิดตาโตให้แน่ใจว่าไม่ได้ฝัน (ร้าย)

ตอนจบของเหตุการณ์เป็นอย่างไร (น่าจะพอเดากันได้ ก็คนเล่านั่งอยู่ตรงหน้า) คงไม่ี่สำคัญเท่าเขา “รอดมาได้อย่างไร”

…เราฟังไปก็อิน in (มาก) ไปด้วย อุทานออกมาว่า “ตายแล้ว” เขาท่านนั้นยิ้มและบอกว่า “ผมบอกตัวเอง ผมไม่ยอมตาย” คลื่นกลบเรือครึ่งลำ พาจมดิ่ง ใกล้เข้าเฝ้ายมบาล

“ต้องให้กำลังใจตัวเอง” เรือแหงนหน้าขึ้น เพราะไม่มีคลื่นลูกหลังตามมากระแทก (ถ้าคลื่นถาโถม หลายลูกติดๆ กัน เรือจะจมดิ่งๆๆ)

..กลับมานึกถึงสถานการณ์เศรษฐกิจอเมริกาตอนนี้ ที่ใครๆ บอกว่า กำลังเข้าปะทะพายุลูกยักษ์ (into the perfect storm) ทุกสิ่งทุกอย่างที่ดูเลวร้าย (ก็คงจะเลวร้ายจริงๆ นะคะ)

ทางรอดทางเดียวที่อาจทำได้ ณ ขณะนี้ คือถือคติ “อย่ายอมแพ้กับชีวิต” อย่างเขาท่านนั้นเคยบอกไว้นะคะ