เมื่อวานไปเม้าส์กับเพื่อนๆ ผู้หญิงคนไทยสองคนซึ่งบ้านอยู่ใกล้ๆ กัน
คุยกันตั้งแต่เที่ยงยันเย็น แฟนเพื่อนเจ้าของบ้านทำธุระเสร็จไปหลายอย่าง เข้าออกถึงสาม ครั้ง ผู้หญิงสามคนนี้ ก็ยังนั่งอยู่ที่เดิมได้ทั้งวัน กินกันตั้งแต่ของคาว ของหวาน ผลไม้ และก๊งไวน์ไปหลายขวด

แย่งกันเม้าส์ตลอด (เพราะอยู่บ้านสามีไม่ค่อยสนใจฟัง) ตั้งแต่เรื่องอาหารการกิน ชีวิตที่นี่กับบ้านเรา ของสวยของงาม ที่เที่ยวที่ดื่ม และที่ขาดไม่ได้ คือ เรื่องสามีของแต่ละคน (ยังไม่มีลูกให้นินทานะคะ สามีที่รักจึงโชคดีไป)

นึกไปถึงสมัยเป็นวัยรุ่นที่วันๆ เรียนเสร็จก็จับกลุ่มเม้าส์แตกกับเพื่อนฝูง ชีวิตมีความสุขมาก

สมัยแต่งงานใหม่ๆ แฟนถามใช้เวลาว่างที่ผ่านมาทำอะไรบ้าง (อย่างกับคำถามนางงามจักรวาล) เออ…ทำให้ได้คิด (แต่ไม่สำนึกหรอกนะ) ว่าไม่ค่อยทำอะไรเป็นประโยชน์เท่าไรเลยนิ หากแต่ถึงย้อนเวลากลับไปได้ ก็จะไม่เปลี่ยนแปลงการกระืำทำหรือเหตุการณ์ใดๆ

เพราะเวลาที่มีความสุขนั้น มีค่าไม่น้อยไปกว่าเวลาที่ใช้ไปอย่างได้ประโยชน์

ยิ่งอยู่อเมริกา ประเทศที่เวลาไหนก็เป็นเงินเป็นทองและสังคมแบบตัวใครตัวเขาแล้วนั้น การได้เม้าส์กับ เพื่อนๆ หลายชั่วโมงเป็นอะไรที่หายากและมีค่าเท่าทอง ต้องขอบคุณทั้งพระเจ้าและเพื่อนเหล่านั้น สำหรับช่วงเวลาที่สวยงามเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความเข้าใจกัน

Sometimes ‘happy’ hours is worth more than ‘efficient’ hours.

Chit chatting with friends for a whole day may seem like a waste of time.
However, everyone would agree with me that he/she would not trade that memorable moment for anything else.