เสน่ห์อย่างหนึ่งของเมืองเล็กๆ ในอเมริกา คือ ร้านกาแฟ (แต่บางเมืองก็มีมากเกิน จนอดสงสัยไม่ได้ ว่าจะมีคนขายมากกว่าคนซื้อ)

หากอยากเห็นความเป็นท้องถิ่น ดูผู้คนแปลกตา ไม่เหมือนคนทั่วไปในเมืองใหญ่ ได้แอบเอียงหูฟังเรื่องราวหลากหลาย ไม่จำเจแค่เรื่องทำงาน ทำเงิน หรือเลี้ยงลูก และได้ดื่มชา กาแฟ ร้อนเย็น ที่รสชาติเข้มข้น หอมอร่อย ในสถานที่และบรรยากาศศิลป์ๆ ติสต์ๆ ต่างจากร้านชื่อดังที่หน้าตาเหมือนกันหมดทุกสาขาทั่วโลก ก็ต้องกล้าๆ ลองเดินเข้าไปในร้านกาแฟท้องถิ่นนะคะ (local coffee shop) และอาจจะได้รู้ว่ากาแฟอเมริกา ที่อร่อยๆ ก็มีอยู่เยอะค่ะ

วันก่อนได้ไปเที่ยวเมืองทางเหนือของรัฐอริโซน่า Northern Arizona และแน่นอนคะ ต้องแวะไปนั่งจิบกาแฟที่ร้านดีคนในเมืองกล่าวขวัญถึง (ลือกันว่าขนาดนักเขียนดัง Stephen King ยังเคยแวะมา)

ทำท่าเท่ๆ ยกถ้วยกาแฟ ทำตาเหล่ๆ ดูหนุ่มๆ มาดเก๋ๆ อยู่นานจนเมื่อย เลยหาหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นมาอ่านเอาข่าวสารแก้เซ็งค่ะ มีคอลัมน์หนึ่งที่โดนใจเข้ากับเหตุการณ์ ณ ขณะนั้น เป็นเรื่องเกี่ยวกับกาแฟ…

ศิษย์เก่าเรียนจบออกไปทำงาน กลับมาเยี่ยมอาจารย์ พร้อมบ่นถึงความกดดัน ความยากลำบากในชีวิตหลังจากเรียนจบ อาจารย์ก็รับฟังไปรื่อยๆ และเตรียมชงกาแฟต้อนรับลูกศิษย์ โดยจัดวางถ้วยกาแฟเก่าใหม่หลายหลาก และบอกให้ลูกศิษย์บริการตัวเอง ตามสบายเลยนะ แต่ละคนเลือกแก้ว เทเครื่องดื่ม จิบกาแฟไปคุยกันไป

อาจารย์ได้โอกาสเลยกล่าวขึ้นว่า สังเกตุถ้วยกาแฟที่แต่ละคนเลือกหยิบไหม ทุกคนเลือกแต่ถ้วยสวยๆ ดีๆ เหลือแต่ถ้วยไม่สวยวางไว้ ไม่มีคนหยิบใช้ และแต่ละคนก็แอบดูด้วยว่าใครเลือกถ้วยแบบไหน สีสันอย่างไร

บางทีมุมมองต่อชีวิตก็เหมือนการดื่มกาแฟ เรามักลืมไปว่าจริงๆ เราแค่ต้องการ “กาแฟ” ถ้วยเป็นแค่ส่วนประกอบ หรือส่วนประดับ ชีวิตจริงๆ ก็ต้องการแค่ปัจจัยสี่ แต่เราก็ปรุงแต่ง อยากให้สวยให้งาม อยากให้ดีดั่งคนอื่นๆ เช่น มีรถขับไปทำงาน ก็ต้องขอเป็นรถยี่ห้อดังๆ ราคาคนทั่วไปร้องว่าแพงจัง

อ่านเรื่องนี้แล้วก็ชอบมากค่ะ อยากให้ทุกคนคิดได้แบบที่อาจารย์ท่านนี้สอนไว้ (จะได้เหลือถ้วยสวยๆ ให้เราเลือกหยิบเพียงคนเดียว อิอิ)

Enjoy your Drink and Enjoy your Life ด้วยนะคะ