จำได้ตอนมาอยู่อเมริกาใหม่ๆ จะหาอะไรที่เป็นของไทย (Thai Food) หรือของเอเชียน (Asian Food) กินค่อนข้างยาก ยิ่งได้ฟังรุ่นป้าๆ เล่าว่าก่อนหน้านั้นยิ่งหายากกว่า้อีก เช่น น้ำปลา (fish sauce) นี่ไม่ต้องไปหาเลย ตะไคร้ (lemongrass) กะปิ (shrimp paste) นีอยากกินต้องแอบหอบมาจากเมืองไทย

แต่ตอนนี้ของกินไทยๆ หรือของเอเชียนหากินง่ายขึ้น ตลาดขายสินค้าเอเชียน โดยเฉพาะ (Asian Market) มีเปิดมากมาย อย่างเมืองที่ “แป” อยู่ มีที่ใหญ่ๆ ตั้ง 6 แห่ง อีกทั้งในซูเปอร์มาร์เก็ตฝรั่ง (Supermarket) ก็มีของเอเชียนขาย เช่น บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหลายรสแซ่บแบบต้มยำ กระป๋องเครื่องแกงเขียวหวาน น้ำปลาไทย ซีอิ๊วญี่ปุ่น ซอสพริกเวียตนาม เส้นก๋วยเตี๋ยวจีน กับแป้งแนนของอินเดีย

นอกจากนี้ บริษัทฝรั่งก็ทำอาหารเอเชียน ใส่กล่อง ใส่โฟม (packaging) ที่สวยงามน่าซื้อ ตีตราชื่อโก้ออกแนว Exotic East ผัดไทยมีหลายยี่ห้อ แกงกะทิต่างๆ บะหมี่อูด้งรสหลากหลาย  หรือแม้แต่ร้านอาหารแดกด่วน (Fast-food chain) ชื่อดังที่นี่ ยังมีเมนู ไก่เทริยากิ ขายด้วยค่ะ

แถมปัจจุบัน ของกินจากเอเชียมีภาพลักษณ์ว่าเท่ เก๋ (hip) เรียกราคาได้ดี  ยกตัวอย่าง ‘น้ำทับทิม’ (pomegranate juice) ที่เคยดัง ตามด้วย ‘น้ำมังคุด’ (mangosteen juice) ที่กำลังดัง ซึ่งคนที่นี่เชื่อว่าช่วยล้างพิษ เพิ่มความหนุ่มสาว จึงยอมจ่ายราคาแพง  หรือ ‘น้ำมะพร้าว’ (Coconut water) ซึ่งตอนนี้ก็กลายเป็นน้ำดื่มเพิ่มพลัง energy/sport drink  ไปซะแล้ว (ไม่ต้องพูดถึง กระทิงแดง Red Bull ที่ดังระดับโลกจนคนไม่รู้ว่าเป็นของไทย)

ผลไม้ไทยๆ ก็หากินง่ายขึ้นเยอะ จำได้เมื่อ 10 กว่าปีก่อน ‘ลำไย’ ต้องไปเสี่ยงซื้อจากแคนาดา อาจโดนตรวจโดนจับของโยนทิ้ง และโดนปรับอีกต่างหาก เดี๋ยวนี้หาไม่ยาก ถึงฤดูก็มี ราคาแพงหน่อย อร่อยไม่เท่าเมืองไทย (แน่นอนอยู่แล้ว) แต่ก็ทำให้หายอยากไปได้ ‘ทุเรียน’ ก็มีทั้งสดหรือแช่แข็ง หากินได้ทั้งปี จนเลิกเห่อไปแล้ว ขนมไทยก็มีบ้างนะคะ เช่น ข้าวตัง ข้าวเกรียบ

โลกแคบลง การขนส่งสะดวกขึ้น คนเปิดยอมรับ ยอมลองของใหม่ๆ มากขึ้น สินค้าทำได้มาตราฐานดีขึ้น ผู้บริโภคที่มีเงิน แต่หิวโหย ก็อิ่มท้อง สบายใจขึ้นคะ

ป.ล. อ่านประสบการณ์การนำสินค้าจากเมืองไทยมาขายที่อเมริกา อุปสรรค ฝ่าฟัน เรื่องมันส์ๆ ได้ในหนังสือเล่ม “รวยล้านเหรียญ” บทแรก “Thailand Food Corp. ของชำทำเงินล้าน” นะค่ะ