วันนี้ไปกินอาหารเวียตนามกับเพื่อนมาคะ นึกได้ว่าไม่มีเรื่องอาหารประจำชาตินี้ในหนังสือ Survival Kit in America เลยอยากจะพูดถึงสักหน่อย

ร้านอาหารเวียตนามที่อเมริกามักเป็นร้านที่ทำกันเองในครอบครัวคนเวียตนาม จึงมักไม่สวยหรู อย่างที่เมืองไทยหรอกนะคะ แต่งงานมาอยู่ใหม่ๆี่ แฟนพาไปกินครั้งแรก เรานึกว่าจะหลอกไปขาย ย่านน่ากลัวมากคะ ตกดึกไม่กล้าเดินแน่

ว่าย่านที่ตั้งน่ากลัวแล้ว ยังน้อยกว่าคนเสริ์ฟค่ะ เขาเหมือนไม่หวังทิปเท่าไร เอาเวลาไปสูบบุหรี่ดีกว่า ..ประมาณนั้น ครั้งหนึ่งเคยเรียก “เฮียๆ โต๊ะเลอะนะ ช่วยเช็ดหน่อยสิ” เฮียส่งภาษาใบ้บอกว่า “หมวยลื้อเอากระดาษทิชชู่บนโต๊ะตรงหน้าน่ะ เช็ดเองเป็นไหม” ว่าแล้วก็ตบแมลงวัน เพี๊ยะๆ!! ต่อไป ..กลัวเลยจ๊า

จะเอาอะไรกับคนหนีรอดสงครามมา คงจะจริงอย่างที่เขาว่ากัน

แต่ถ้าอยากได้บริการดีๆ แนะนำให้พาเพื่อนคนดำไปกินด้วยคะ ไม่ได้เหยียดสีผิวนะคะ แต่ความจริงก็คือ ใครจะไม่กลัวพี่มืดล่ะคะ เคยครั้งหนึ่งได้รับบริการดีมากจนแปลกใจ แถมมาเก็บเงินที่โต๊ะให้ด้วย ปกติไม่เค้ย ไม่เคย ต้องไปจ่ายเองที่แคชเชียร์ กลับมาคุยกับเพื่อนๆ จึงถึงบางอ้อ…มีเพื่อนผิวสีก็ดีไปอย่างนี้นี่เอง

ว่าไปเอาเข้าจริงๆ “แป”ก็ไปกินบ่อยมากนะคะ อาหารอร่อยหลายอย่างและถูกปากคนไทย ราคาไม่แพงเลย จานโปรดส่วนตัว ได้แก่ ก๋วยเตี๋ยวเป็ดตุ๋น ปอเปี๊ยะสด แหนมเนือง ข้าวไก่ตะไคร้เครื่องเทศ และกาแฟเย็นเวียตนามนี่ขาดไม่ได้

ค่ะ นึกไปถึงคนรู้จักที่เมืองไทยพาแฟนไปฉลองันเกิดที่ร้านเวียตนาม ถ้าอยู่ที่อเมริกา โดยเฉพาะเมืองที่แปอยู่นี่ ไม่ควรอย่างยิ่งนะคะ แต่ถ้าเพื่ออาหารเพียงอย่างเดียวล่ะก้อ (for food sake) ยอมเข้าถ้ำเสือเพื่ออาหารอร่อยๆ ทุกเมื่อเชียวค่ะ