ไปทำงานร้านไทยที่ต่างเมืองมาค่ะ มีบ้านพักแม่ครัวอยู่ตรงข้ามร้าน เดินข้ามซอยนิดเดียวมาทำงานได้เลย

วันที่แปไปพักได้ยินแม่ครัวบ่นว่า ลืมเปิดประตูรั้วทิ้งไว้ มีขี้หมาบนสนามหญ้าหลายกอง เซ็งจริงๆ (เพราะต้องเก็บเองน่ะสิค่ะ) หมาที่ไหนว่ะ

วลีว่า หมาที่ไหน เข้าหูแล้วโดนใจจัง ไม่ได้ยินมานาน ได้ยินอีกทีที่อเมริกาแล้วรู้สึกได้อารมณ์

เพราะหมาที่อเมริกานี่ต้องฝึกให้มีระเบียบวินัยที่ดีค่ะ ไม่เห่าเสียงดังหรือเห่าพร่ำเพรือ ไม่วิ่งซี้ซั้วไปดมคนอื่น ถ้าอึในที่สาธารณะหรือที่ของคนอื่น เจ้าของก็ต้องเก็บใส่ถุงลาสติกไปทิ้ง

อย่างในหมู่บ้าน “แป”นี่ เจ้าของต้องล่ามหรือจูงหมา ห้ามให้มันวิ่งตามใจ อึหมาต้องเก็บด้วย ไม่เก็บเจอปรับ 50 เหรียญนะคะ หมาตัวไหนเห่ามากจะโดนข้างบ้านร้องเรียนให้ส่งไปโรงเรียนดัดสันดาน (แปเรียกให้ไพเราะหน่อยว่า ดัดสัญชาตญาณ ค่ะ)

แปอยู่นี่ไปเรื่อยเลยกลัวหมาน้อยลง เพราะมันว่านอนสอนง่าย พอแปกลับไปเมืองไทยเห็นหมาข้างถนน รู้สึกเหมือนเป็นหมาคนละพันธุ์กันไปเลย น่ากลัว รุกราน เรี่ยราด ชอบเดินตาม (โดยเฉพาะเวลาได้ยินเสียง ถุงพลาสติก)

ค่ะ การอบรมและการมีวินัยทำให้หมาต่างจากหมา (dog training) และคนเป็นเจ้าของหมาที่ดีได้ หมาที่ไหนกับหมาของใครเลยแตกต่างกันนะคะ